هر بشر فکرش ببود چیست این مگر

عالمی بود در زمان های قدیم

چشم ها خیره، عجب علمی عجیب

هر دهان می گفت این چه عالمی

این چه دارد خوش به حالش، این ضمیر

بود دنیا، خوشبخت این فرد بشر

خوش به حال عالم و آن امتش

که بوود علمش کران تر، هر بشر

حیف که عالم نبود در این زمان

چون مگر سرها بداشت در این جهان

برچسب: نویسنده: کامران حکیمی تاريخ: يکشنبه 25 مهر 1395 ساعت: 15:44

کتاب اول تواریخ ایام

و از میان ایشان موافق تولیدها و خاندان اجداد ایشان فوج های لشکریان جنگی سی و شش هزار نفر بودند زانرو که زن ها و فرزندان بسیار داشتند. و عدد برادران ایشان از تمامی خاندان های یساکار از صاحبان شجاعت بحساب نسب نامه ی ایشان هشتاد و هفت هزار بود.... . و ایشان با پسرانشان در بالای دروازه های خانه خداوند یعنی خانه خیمه موافق دسته های خود بودند.... و مغنیان از روسای اجداد لویان که به حجره ها ساکن شده فارغ بودند اینانند زیرا که روز و شب مشغول آن کار بودند......و جمله اسرائیلیان در پیش داوود در حبرون جمع آمدند و گفتند اینک ما استخوان و گوشت توایم.... بنایاه پسر یهودیادا

برچسب: کتاب اول تواریخ, نویسنده: کامران حکیمی تاريخ: پنجشنبه 22 مهر 1395 ساعت: 20:08

متنی از انجیل متی

حکم مکنید تا بر شما حکم نشود زیرا که بآن طریق که حکم می کنید حکم بر شما خواهد شد و بهمان پیمانه که می پیمایید از برای شما پیموده خواهد شد......

برچسب: متنی از انجیل, نویسنده: کامران حکیمی تاريخ: دوشنبه 12 مهر 1395 ساعت: 1:52

دلم گرفته امشب

دلم گرفته امشب، یارا کجاست عشقی از عشق آن جوانمرد، معشوق گوید یارم یارا کجاست امشب، کز دوری اش خرابم ای یار دوستدارم، عشقم، سلام یارم باشد ببینمش من، بوسم لبش به عشقی آن عاشقی که باشد، دنیا خرابم امشب آن عاشقی که هر دو، مست رویم به سمتی رسوایی زمانش، کم باشدش جوانمرد دلم گرفته امشب، ساقی بده شرابی یارا کجاست عشقی، کز عاشقش شرابی کز مستی شرابش، تا باشدش تا ابد عشق بگوید دلبر، هستم خرابم عشقم هستم خراب تو یار، تا آخر جهانم عشقت بمانده در دل، ای یار دلبر من امشب که هستم پیشت، مستم به تو تا ابد مستم به تو تا ابد، ساقی خرابم امشب بد نامی زمانه، ماند کنارم ا

هر کس دیاری عشق خود

از گذشته داشته است، هر کس دیاری عشق خود جز مگر این می شود، جز هر کسی دیار خود عارفان یار دوستان بشر، داشتن دیاری مال خود آن دیار خوب نزد عارفان، هست حال عارفان و یار خود پس سوال این باشدش ، ای عارفان اهل دل پس کجا می باشدت، آن دیار یار خود گفت عارف در جواب، دارمش مال خودم آن دیار خوب نزد عارفان، هستمش برای خود آن دیاری که بوود پیغمبران از هر گذر آن دیاری که شود خوبان عالم، مال خود آن دیاری که بوود مستیش از هر کران آن دیاری که بوود مردمش در کار خود گفتمش ای عارف اهل سخن، پیش تر بگو از آن دیار آن دیاری که بوود مردمش سبز و سپید نه به رسم این زمان آن مردمش، باشن

برچسب: نویسنده: کامران حکیمی تاريخ: يکشنبه 11 مهر 1395 ساعت: 10:22

رسواترین زمان

شخصی بدیدم هست آن، بی دین ترین در جهان گفتم که ای شخص من هم، رسواترین زمان رفتم به پیش آن شخص، دیدم در آن خیابان دیدم هوری جوانی، بدکاره ی هر زمان گفتن که مردم او را، باید حد خورد این جوان گفتم به من به او که، من، رسواترین زمان هر جا که خبطی دیدم، دیدم رسواترینم آنها که هیچ هستند، پیش رسوایی من بگفتم عارفی را، منم رسواترینم بگفتا جرم تو چیست، که هر دم این سخن بس بگفتم عارف جان، که من عاشق ترینم که من هم دوست هستم، به مولا عشق ورزم که مولایم علی است، که جان دل علی است که هر دم می روم ره، دلم رسواترین من که تو مولا علی جان، چه هستی در جهانش که هر کس عشق مولاست